Inaa;yaw ira kiya matu’asay, mapuhawtu ku mata matulektu ku tangila, mamirmirtu ku tusaay a tusur, yu maru’ i sapad a kemaen, mamirmir ku nipikaliling, mataktak ku kavi i sapad.
從前有個很老很老的老人，眼晴花，耳朵也背，雙膝還不住地發抖。每當他坐在餐桌前吃飯時，湯匙也握不穩，常常把菜湯撒在桌布上，
Mataktak na maka nguyus, maaceken ku wawa atu kadavu a maanen aca, milimek cira i lalikul nu parud a kemaen, paveli han cira tu cacay a kaysing nu hemay atu dateng, caay pakavecul tina matu’asayan.
湯還會從嘴邊流出來，兒子和媳婦都嫌棄他，老人只好躲到灶後的角落裡吃飯。他們給他一只瓦盆，把飯菜盛到裡面給他吃，而且每頓飯都不給老人吃飽。
Mararum ku valucu’ nina matu’asay, tanu lusa’ sa a mimelaw tu sapad.
老人很傷心，常常眼淚汪汪地看著桌子。
Yu cacay a remiad, mamirmir ku kamay nira matu’asay, caay ka kapah kuni pirapet tu kaysing, mahetik mapeci ku kaysing, cihien tu nu wawa atu kadavu, terep sa kina matu’asay a maheduk, micakay ku heni tu nu kilang a kaysing, paveli han kina matu’asay a kemaen.
有一天，老人的手顫抖得連那只瓦盆都端不穩了，瓦盆掉到地上打碎了。兒媳沒完沒了地訓斥他，老人一聲不吭，只是不住地歎氣。他們於是花了幾分錢買來一只木碗給老人吃飯用。
Namahaen tu cacay a remiad, marutu kira wawa atu kadavu a kemaen, ya sepatay ku mihecaanay a suna, misapud tuya mapeci’ay a kaysing a mipararuhepit. mimaan kisu saw han tu nira wama.
後來有一天，老人的兒子和媳婦正坐在那兒吃飯，四歲的小孫子在把地上 的碎木片拾掇到一起。「你這是做什麼呢？」
Suwal satu kira wawa, “a misanga kaku tunu kilang a kaysing, anu tataangtu kaku, u sasakaysingan nu namu, u wama atu wina a kemaen” satu.
父親問。「我要做一只木碗，等我長大了，讓爸爸媽媽用它吃飯。」
Maka tengil kira wawa atu kadavu, sasumelaw satu a tatusa, araw tanu tangic saan, tangsul satu a pakamaru’ i sapad tina matu’asayan, nama haen pakumudtu tina matu’asayan a keman, kanahatu sinikahetik kina matu’asay tu maan, caaytu ka semuwal kuheni.
聽到這話，兒子和媳婦對視了一會兒，最後哭了起來。他們立刻將老人請到桌邊，讓他從此和他們一起吃飯，即使老人潑了點什麼，他們也不再說什麼了。